"De verwachtingen zijn altijd hooggespannen bij een nieuw album van het Amerikaanse progressieve powermetal-ensemble Symphony X. Ook "Underworld" blijkt een magistrale plaat. Als er één element is wat Symphony X altijd op doet vallen, is het wel Russell Allen, met één van de beste stemmen binnen de metal - een van de weinige die kan rivaliseren met Ronnie James Dio. Het tilt elk Symphony X-album naar een ander level. Op de eerste albums vooral met een hele zuivere zangtechniek, sinds "Paradise Lost" (2007) is hij niet vies van een stuk rauwere inzet van zijn stem. Deze trend zet hij hier voort. De balans hierin is fantastisch. Daarbij is Michael Romeo één van de meest verhalende metalgitaarhelden. Velen hebben het zoveel mogelijk noten in 10 seconden-syndroom; Romeo ondersteunt met zijn progressieve, op klassieke muziek gefundeerde spel het verhaal dat Symphony X vertelt. Zijn stijl maakt Symphony X ook een stukje harder dan genregenoten zoals Ayreon en Dream Theater." (Marieke van Harselaar, Ragherrie)
Terugkeer van Amerikaanse progmetalband, 5 jaar na "The Odyssey". In juli 2007 geprezen in de '10 Maal Eremetaal'-rubriek van Aardschok: "De gitaarriffs klinken mede door de fantastische mix van Jens Bogren (Opeth) agressiever dan ooit en superstrot Russell Allen bewijst zijn uitzonderlijke klasse. Op het eerste gehoor is "Paradise Lost" harder dan al het eerdere werk van de groep, maar ook het progressieve element is zeker niet vergeten. Eigenlijk kun je zeggen dat op dit album de metal van "The Odyssey" (2002), het progressieve van "V" (2000) en de briljante creativiteit van "The Divine Wings Of Tragedy" (1997) samenkomen. Naast snelheidsmonsters zijn er keiharde krakers en prachtige epische stukken. De interessante teksten zijn losjes gebaseerd op het boek "Paradise Lost" van de Engelse schrijver John Milton. Glorieuze terugkeerplaat. Zal na de 2007-tournee met Dream Theater (o.a. in Ahoy' Rotterdam, 9 oktober) ongetwijfeld definitief doorstoten naar de metaleredivisie." (Joost Boley)
"Symphony X had already established a devoted following prior to the release of this third album, but it was this release that propelled them to the forefront of progressive metal bands. While often compared to Dream Theater and Yngwie Malmsteen there is enough creative writing and playing to distinguish them from other imitators. Guitarist Michael Romeo usually garnishes most of the praise for his pyrotechnic displays, but keyboardist Michael Pinnella and bassist Thomas Miller are equally competent on their respective instruments. There are many excellent moments here, but Russell Allen's vocals can be a bit grating, often sounding too much like Ronnie James Dio. The 20-minute-plus "The Divine Wings of Tragedy" is based upon Gustav Holst's "Mars: The Bringer of War," which is a piece that lends itself perfectly to this style of music. While this recording may not be quite the classic that it is often heralded to be, it is a noteworthy addition to the annals of progressive metal." (Robert Taylor, Allmusic)
Pompeuze symfonische metal die qua sound meer refereert aan bands als Rainbow (maar dan wat steviger) dan, zoals tegenwoordig gebruikelijk, aan Dream Theater, maar dan met veel Malmsteen-achtige klassieke gitaarloopjes.
Zeer ambitieus werkstuk van Amerikaanse progmetal-band. Hun muziek word steeds afwisselender en complexer, hoewel een uptempo dubbele-bass-trein niet geschuwd wordt. De soms naar fusion neigende gitaarsolo's zijn bijzonder fraai.
Tweede album van Amerikaanse symfonische metalband. Eerste met zanger Russel Allen. De sound komt regelmatig dicht in de buurt van Fates Warning, hoewel hier veel meer keyboards zijn te horen. Meer recht-toe-recht-aan headbang-metalnummers worden afgewisseld met meer sferische stukken vol tempowisselingen.
Zesde album van Amerikaanse progmetalband. Heroische thematiek te over, zoals in het 25 minuten durende epos 'The Odyssey', inclusief pompeuze orchestratie. Weet verder te varieren van complexe, doch stevige prog tot uptempo powermetal.
Live-dubbelaar van Amerikaanse progmetalband, die varieert tussen vrij symfonisch materiaal en (vooral) stevig werk, waarin ook klassieke hardrock-injecties zitten. Uitsmijter is het 20 min. lange epos 'Divine Wings Of Tragedy'.
Debuut, uit 1994, van Amerikaanse progmetalband. De stijl schurkt dicht aan tegen de klassieke metalstijl van Yngwie Malmsteen: veel uptempo-nummers met snelle gitaarriedels, haast heroisch klinkende zang en een vrij pompeuze aankleding.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.