"De fans moesten wat langer op een nieuw album van de Manic Street Preachers wachten dan gepland. Belangrijkste oorzaak was de gloednieuwe studio nabij Newport die nog wat kinderziektes vertoonde en de Welshmen tot uitstel van de release van hun dertiende album dwong. Goed nieuws voor diezelfde fans: met Resistance Is Futile heeft het nieuwe hoofdkwartier de eerste vuurproef glansrijk doorstaan. De plaat klinkt als een klok, zoals je ook mag verwachten van een band met een dergelijke staat van dienst. Dat het trio het Europese geluid van voorganger Futurology heeft ingeruild voor Amerikaans klinkende spierballenrock met veel seventiesinvloeden is dan weer wél verrassend. Ja, we horen de aangekondigde terug-naar-de-beginjaren-sound in een felle (glam)rocker als International Blue en ook in het weemoedige anthem-refrein van opener People Give In herleven even oude tijden. Maar we worden toch vooral weggeblazen door snijdende rockriffs, duizelingwekkende drumaccenten en vlammende gitaarsoli". (OOR).
"Any Abba fans unable to wait until November to hear the new album from the 1970s best pop band could do worse than give the Manic Street Preachers 14th LP a listen. For the first time, they have written songs on piano instead of guitar, and the result is an artfully realised exercise in melancholic, grown-up pop with textures that owe much to the Swedes later work. Lead single Orwellian sets lyrics about the misappropriation of language for political ends to galloping Waterloo piano lines; The Secret He Had Missed, about sibling artists Gwen and Augustus John, finds James Dean Bradfield duetting with Julia Cumming as the backing refracts Benny and Björns pop nous through a soft-rock prism, with a guitar motif straight from Dont Stop Believin thrown in as a bonus. Majestic opener Snowing in Sapporo, meanwhile, is more familiar fare, the Manics at their most anthemic. (The Guardian) Op de tweede CD staat het hele album in demo vorm.
"This may sound heartless, but the disappearance of Richey Edwards did not damage the Manics so much as liberate them. Of course, even if their guitarist had not disappeared early in 1995, the Welsh provocateurs might still have released a masterful fourth album. But some kind of catharsis galvanised them to a career-topping peak that remains unsurpassed. After charting the ambitious but supremely uncommercial "The Holy Bible", the three-piece began their next album fearing cancellation of their record contract. But this was their New Labour moment. They began writing chart-friendly anthems, boosted by a boomy, roomy, Phil Spector-ish production. 10 Years on the album still shines, striking a finely-judged balance between orchestral polish and storm-lashed ferocity. Loaded with demos, live recordings, alternate mixes and rough rehearsal tapes, the further 30 tracks on this package contain treasures for even casual fans. A DVD of promos, concert clips and home videos completes the set." (Stephen Dalton, Uncut)
Speciale editie met een DVD vol TV-optredens, live-beelden, clips en interviews en een CD met de Amerikaanse album-mix en outtakes. "Voor het derde MSP-album dook tekstschrijver Richie Edwards diep in de gitzwarte poel in zijn hoofd en kwam boven met weinig verteerbare themas als prostitutie, de holocaust en anorexia. De rest zorgde voor de meest compromisloze muziek tot dan toe. Een klassieker, maar ook het geluid van een groep die richting tragedie galoppeerde. 'De Britse "Nevermind"', wordt terecht wel eens gezegd. Rauw en ongepolijst hard waar het moet, poëtisch waar het evenzeer nodig is, slaat de plaat je in het gezicht. Net als bij het schilderij op de cover draaide het om de lelijke kanten van de samenleving. De hele plaat staat echter ook vol zinnen die een beeld geven van Edwards geestesgesteldheid. Wat nadien gebeurde is voer geworden voor de rockgeschiedenisboekjes: op 1 februari 1995 stapt Edwards het Londens hotel uit waar hij overnachtte om daarna nooit meer te worden gezien." (Goddeau.com)
Exact 3 jaar na de release van "Postcards From A Young Man" presenteert de Britse band Manic Street Preachers zijn elfde studio-album. Traditiegetrouw is er weer sprake van gastoptredens, van Lucy Rose, Cate Le Bon en Richard Hawley. Deze 2CD Deluxe edition, laat op disc 2 de demoversies van de 12 nieuwe songs horen, plus 5 livetracks. Het opvallende is dat er vrijwel alleen akoestische gitaren worden gebruikt op het album. Ook zijn veel songs een tikkie ingetogener. Omdat veel van de rest van de 'trademark sound' van de Manics intact is gelaten (een overduidelijk naar de jaren zestig 'Wall Of Sound'-producties knipogende productie met behoorlijk wat galm en een groots drumgeluid) ontstaat er een eigenaardig, maar zeker aangenaam resultaat. En de diepe bariton van Richard Hawley is in combinatie hiermee een vondst. De incidentele toevoeging van blazers of een viool geeft extra kleur aan de songs.
"CD1 bevat b-kantjes, die op een enkele uitzondering na moeiteloos overeind blijven. CD2 is gevuld met covers. Clash en Nirvana liggen nog voor de hand, maar men overtuigt ook met Garfunkel's 'Bright Eyes' en Wham's 'Last Christmas'!" (RR,Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
