"Yessongs is niet minder dan de opgepoetste versie van de gelijknamige live-film die de groep in 1975 uitbracht. Het gaat om opnames uit december 1972 in het Londense Rainbow Theatre, drie maanden na de release van hun opus magnum Close To The Edge. Hier zien we de jonge en gretige Yes met repertoire van de drie succesalbums die zij in minder dan twee jaar hadden uitgebracht: Yes Album, Fragile en Close To The Edge. Vooral gitarist Steve Howe steelt de show met zijn halsbrekende gitaarspel, naast de klassiek geschoolde toetsenist Rick Wakeman (in zijn malle glittercape). Maar vooral is het prachtig om de jonge Yes op een relatief klein podium te zien spelen, voordat het groeiende succes hen naar de stadions bracht. Deze special edition voegt er een uitgebreide documentaire aan toe. Deze gaat over de totstandkoming van de film, waarbij onder andere Howe, bassist Chris Squire en art-director Roger Dean aan het woord komen. (MR)" (muziekweb.bl)
Concert opgenomen op 14 juli 2003 tijdens het Montreux Festival
Concertopname, gemaakt op 11 mei 2014 (11 dagen voor het concert in 013 Tilburg). We zien hier dus de bezetting van het ook in 2014 verschenen album "Heaven & Earth" aan het werk: Chris Squire, Steve Howe, Alan White, Geoff Downes en Jon Davison. Tijdens het concert werden drie albums in hun geheel gespeeld. Twee ervan zijn er op deze Blu-Ray gezet: "Going For The One" en "The Yes Album". Of men niet tevreden was over de opname van "Close To The Edge"? We weten het niet. Het is zeker zo dat er momenten zijn dat de groep een beetje roestig klinkt, maar de 'presence' van de band vergoedt veel. Bovendien worden er stukken gespeeld die lang niet ("Parallels") of nog nooit eerder ("A Venture") live gespeeld werden. En "Awaken" blijft altijd hemels - "Perpetual Change" en "Starship Trooper" overdonderend. Geoff Downes mist hier en daar een Wakeman-loopje in "Awaken", maar dan kun je je vergapen aan Chris Squire met z'n driehalzige bas/gitaarmonster. Jon Davison kwijt zich aldoor uitstekend van zijn engelenzangtaak.
In mei 2004 opgenomen concert in de gloriebezetting Anderson/Squire/Howe/Wakeman/White, in schitterend door Roger Dean vormgegeven decor. Opvallendste nummer in de set is het lange 'Minddrive', afkomstig van het studiogedeelte van 'Keys To Ascension 2' (1997), niet eerder live gespeeld. Ook opmerkelijk: de Beatles-cover 'Every Little Thing' van het debuut, voor dit 35-jarig jubileum opgepoetst. "Een van Yes' meest indrukwekkende en verzorgde live-opnamen." (Paul Rijkens, IO Pages)
In 1989 plaatste Jon Anderson een meesterzet: hij keerde de veramerikaniseerde Yes na de AOR-plaat "Big Generator" de rug toe en zocht samenwerking met maatjes uit de glorieus-symfonische Yes-historie: Anderson, Bruford, Wakeman & Howe was geboren. In 1990 wilden de opnamen voor een tweede ABWH-plaat niet zo vlotten. Tegelijkertijd zat de Anderson-loze 'Amerikaanse' clan rond oerbassist Chris Squire te zwoegen op ideeën. En zo ontstond een achtmans "Union". Het album werd gemengd ontvangen, omdat alle (zeker niet onaardige) ideeën gewoon op een hoop waren gegooid. Maar hé, er kwam zelfs een tournee! Uit de gelijknamige plaat werd nauwelijks gediept, maar in de frisse uitvoering van klassiek Yes-materiaal klonk veel enthousiasme door. Dit is een registratie uit die legendarische 1991-tournee. Helaas paste het fraaie ronddraaiende tourpodium niet in het Californische amphitheater. Net als in Ahoy' toentertijd is "Awaken", dat voor het eerst sinds 1978 weer op de setlist stond, de majestueuze uitsmijter.
Dezelfde bezetting (Anderson/Squire/Howe/Wakeman/White) die op de DVD "Songs From Tsongas" aan het werk is te zien, maar deze opnamen zijn een klein jaar eerder gemaakt. Er zijn behoorlijk wat verschillen qua setlist. In Montreux werden bijv. twee nummers van het laatste studio-album "Magnification" (in 2001 overigens zónder Wakeman gemaakt) gespeeld. "Don't Kill The Whale" van het vaak genegeerde "Tormato" (1978) maakt een welkome terugkeer op de setlist. Op "Tsongas" kregen we de epic "Ritual", nu het hemelse "Awaken". Zonder twijfel het hoogtepunt van het concert! Overigens werd dat nummer, met heel "Going For The One" (1977) opgenomen in Zwitserland, alwaar ook dit concert werd opgenomen. Zowel dat album als deze 2003-tournee markeren de terugkeer van jojo-bandlid Rick Wakeman.
Zeer uitgebreide 'rockumentary' uit de tijd van het reunie-album "Union" (1991), naar aanleiding waarvan een achtkoppige bezetting de wereldpodia langstourde. Dit was een fusie van twee kampen, die waren ontstaan door de gecompliceerde geschiedenis van de band. En die wordt dus hier stap voor stap uit de doeken gedaan, gelardeerd met interviews met alle 8 toenmalige leden en beelden van de "Union"-tournee, alsmede vele oude archiefbeelden.
Ontleent de titel aan een kunstwerk van Yoko Ono, dat draaide om 't woord 'Yes'. Klinkt als een echt groepswerk, met lange symfonische stukken en prettig frisse, minder symfonische kortere tracks. Fraaie produktie van wijlen Bruce Fairbairn.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
