"En dus toch is het legendarische, gerespecteerde Cave In uit Boston zijn grootste klap, de plotse dood van hun zanger-bassist Caleb Scofield, glorieus te boven gekomen. Gesteund door Converge-bassist Nate Newton, nieuw aan de bas, hebben ze de groep van het infuus gehaald en hebben ze zelfs een zevende album afgekregen. Je hoort het terstond, het vurige bloed stroomt eindelijk weer volop doorheen de aderen. Je krijgt zelfs een lange zit van zowat 70 minuten voorgeschoteld. Maar no problem, het zal het luisterplezier echt alleen maar vergroten. Alvast een aantal zaken zijn zeker, creativiteit is er bij de vleet, hun horizon die hebben ze verbreed, gediversifieerd en de kwaliteit van hun progressieve, bij wijlen psychedelische hardcore is zonder meer gaaf en boeiend gebleven. Je krijgt complexe songs, in alle maatsoorten en met huizenhoge riffs. Cave In laveert nu zowat tussen The Dillinger Escape Plan, Converge, Mastodon, de grunge van Soundgarden en de prog van Opeth." (Hendrik Vanhee, Writteninmusic)|
Mini van zo'n half uur. Hun naar emocore neigende gitaarrock heeft een constante intensiteit in spannende, ingehouden vorm; zonder de uitbarstingen van bijv. At The Drive-In, die velen te cru zullen vinden. Mooie open, Albini-achtige sound.
Inventieve, toch heel toegankelijke gitaarmuziek die intens en emotioneel geladen is, maar tegelijk open, subtiel blijft. Bevlogen U2-gitaren naast onheilszwangere Led Zeppelin-sferen, psychedelisch experiment naast meeslepende zangmelodieen.
"Ergens tussen Get Up Kids, A Perfect Circle en het langzame werk van Soundgarden wroet de band in alternatieve rock, metal, emocore en meer en trekt er een eigen statig geluid mee op met een intensiteit die zeldzaam is." (MvS, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
