"Het Belgische trio Dans Dans klinkt op zijn derde album in drie jaar hechter dan ooit. Gitarist Bert Dockx is het belangrijkst voor het bandgeluid, maar basgitarist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers treden zeker ook op de voorgrond. Maar wat een prachtig gitaargeluid heeft Dockx toch. Soepel, tintelend en teder zijn de aanrakingen van de snaren in deze keer vooral eigen composities. De muziek lijkt nog altijd afkomstig van soundtracks bij (zwart-wit)films uit de jaren 50. Een soms eenvoudig thema wordt startpunt voor weidse improvisaties, waarbij ook wat elektronica wordt ingezet ter ondersteuning van de spanning. Het werk van Bill Frisell is een referentie bij Dockx' manier van spelen. Net zo spaarzaam met noten die elk de ruimte krijgen en daardoor de muziek doen ademen. Daar geeft de ritmesectie ook de ruimte voor. Heel mooi hoe in de enige cover, Ellingtons Fleurette Africaine, Fred Lyenn op zijn bas de melodie speelt en Dockx zo weer alle ruimte geeft." (Gijsbert Kamer, Volkskrant, 4 uit 5 sterren)
Bij 25 kunstwerken uit het Rijksmuseum in Amsterdam staan cijfers. Je moet iets tellen, maar wat? Vanaf ca. 7 jaar.
"De eerste 2 albums gaven al aan dat de sound van The Jazzinvaders geen eendagsvlieg was. Aanstekelijke dansbare jazz die de ambiance van de oude dance halls opnieuw adem inblies met frisse funk en indringende beats. Producer en DJ Phil Martin en saxofonist Rob Delfos creëerden een sound die een impuls betekende voor de vernieuwing in de Nederlandse jazz. En bepaald succesvol. "3" is niet zonder meer het vervolg op de voorgaande twee. The Jazzinvaders zou je met een knipoog ook ‘jazzinnovaders’ kunnen noemen. Want ook deze plaat is zonder meer vernieuwend te noemen, al is de lijn die eertijds is gekozen ook hier herkenbaar. Souljazz, invloeden uit funk en latin, beats, groove en strakke bigband-getinte blaaspartijen zijn ook op ‘3’ te horen. Maar er is meer ruimte voor de vocalen van Linda Bloemhard waarbij opvalt hoe mooi en bijzonder sterk die samenvloeien met het bandgeluid, in het bijzonder met dat van de blazers (Rolf Delfos op altsax, Jan van Duikeren op trompet en Guido Nijs op tenorsax)." (Jazzflits)
"Werd op Sepultura's eerste (1985) nog de antichrist bezongen, dit album is opgedragen aan God. De rol van percussie en toetsen is kleiner dan op '1' en '2' ten faveure van keiharde, straighte metal in 'Beneath The Remains'-stijl." (RH, AS)
Met zowel Nederlandse als Amerikaanse musici (o.a. saxofonist Michael Brecker) gemaakt album. Overigens niet echt z'n derde maar z'n zesde solo-album (live-platen en collaboraties niet meegeteld). Weinigen zullen Akkerman herkennen in deze smooth funk, soms met zang van Willie Dee en Yvette Cason. Hoewel, in de gloedvolle instrumentale slotballad "Time Out Of Mind" is Akkerman als vanouds in de weer. Niet alleen met virtuoze licks, maar vooral ook met prachtig akkoordenwerk dat doet denken aan zijn spel op "Eli". Het geheel is ook nog eens breeduit gearrangeerd met strijkers.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
