Een mezzosopraan die terug probeert te keren in de operawereld na een slopende ziekte grijpt nét naast haar droomrol. Ze ontmoet echter wel een wereldberoemde zanger, met wie ze een kunstzinnige en zinnelijke weg bewandelt - maar hun relatie is niet zonder problemen.
"Voor haar tweede album op het Britse Edition Records formeerde saxofonist Postma weer een compleet nieuwe band, wat al veel zegt over haar experimenteerdrift en weerzin om in herhaling te vallen. Dit achtste album klinkt weer anders dan wat voorafging. Alsof ze al jaren met drummer Tristan Renfrow, contrabassist Robert Landfermann en gitarist Ben Monder speelt, zo vanzelfsprekend is het samenspel en Postma zelf lijkt weer soepeler te improviseren. Voor "Aria" wilde ze een band met een akkoordinstrument, wat de elektrische gitaar van Monder werd (ook te horen op David Bowie’s "Blackstar"). Prachtig hoe die na een opening van de ritmesectie gevolgd door melodisch krachtig spel van Postma op altsax in "Sankalpa" na een paar minuten de compositie met gierende noten overhoop gooit. Postma (die alt- afwisselt met sopraansax) en Monder vormen een mooi koppel, soms schurend en elkaar prikkelend, dan weer mooi in balans. Prachtig, veelzijdig album van knap op elkaar ingespeeld kwartet." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
46-jarige Italiaanse rockdiva. De songs, duidelijk uit Italiaans hout gesneden, zijn zo gecomponeerd en gearrangeerd dat verwijten aangaande een zeker pretentieus gehalte op de loer liggen. Maar dat is juist de charme van Italiaanse rock.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
