"Tegendraads en onverwacht in opbouw, dat is de paradoxale verwachting die je van nieuw werk van De Staat mag hebben. Je weet gewoon zeker dat je niet zeker weet hoe de band haar nieuwe composities opbouwt. Dat geldt zeker ook voor de nummers op "De Staat". Ook nu geen nummers die je van tevoren zou kunnen uittekenen. De Staat richt zich in hun teksten andermaal op (misbruik van) macht, het inzetten van manipulatie en misinformatie en (de impact van) autocratie. Nadrukkelijker misschien wel dan ooit tevoren, juist omdat het verschil tussen werkelijkheid en fictie steeds kleiner wordt en, niet zelden, ook overschreden. In een wereld waarin muzikanten omwille van het uiten van hun mening het zwijgen wordt opgelegd, is De Staat zó actueel als maar zijn kan. De Staat laat horen dat je je juist ook met je muziek je kunt uitspreken én doet dat met een album waarin de band als geheel een uitstekende muzikale schets neerzet. Muzikaal gezien is het album misschien niet het meest uitdagende of vernieuwende album dat de band ooit maakte, vergis je niet, het album is buitengewoon afwisselend én heeft echt de nodige verrassingen in petto, tegelijkertijd, meer én beter bovenop het hier en nu zitten, zal voor geen enkele band of artiest eenvoudig te evenaren zijn. "De Staat" van De Staat is juist nu gewoonweg broodnodig." (Written In Music; 4 uit 5 sterren)
Gedichten.
Opname: live 2008.\n"Dit werk geldt terecht als een van Nederlands beste composities van de afgelopen vijftig jaar en is sinds de première in 1976 diverse malen uitgevoerd. Er is inmiddels sprake van een uitvoeringstraditie. In de allereerste vertolkingen hoort men de musici nog zwoegen en weten zij het gevecht met de noten om te zetten in heftige dramatiek. In deze opname uit 2008 onder leiding van Lucas Vis (die ook de première leidde) staan de musici ver boven de materie. Nog meer dan dertig jaar geleden is De Staat hier een onverholen lofzang op primaire energie zonder beschaafde remming, een lofzang ook op het bloed, zweet en tranen dat het doel waarnaar wij streven dichterbij lijkt te brengen en op de macht van rituele gebaren en tijdloze waarheden, waarbij de harmonie van oude kerkmuziek hand in hand gaat met de klank van de bigband. Andriessen behandelt een tijdloze vraag met een tijdloze compositie. De musici spelen ernaar: dit is met succes de goden verzoeken." (Emanuel Overbeeke, Klassieke Zaken)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
