""HOPE!!" is met zorg ontworpen om Kidjo te catapulteren naar de Amerikaanse A-status die ze al jaren verdient en die haar tot nu toe net is ontglipt. Vijf Grammys, de Polar Music Prize, een uitnodiging voor de heropening van de Notre-Dame, een plek op de TIME 100, een carrière vol officiële kroontjes. Wat ontbrak, was die ene plaat die haar definitief op één lijn zou plaatsen met Beyoncé en Rihanna in het commerciële gesprek. Dit is die plaat. En het is brutaal, slim, en bovenal ronduit fenomenaal. Kidjo levert hier een album af dat tegelijk persoonlijk en commercieel zeer berekenend is. Het is opgedragen aan haar in 2021 overleden moeder Yvonne, kostte vijf jaar werk, en is met een gastenlijst opgetuigd die zowel artistiek als strategisch fenomenaal gecureerd is. Internationale recensies zijn welwillend tot lovend. "HOPE!!" plaatst zich in de lange traditie van Afrikaanse vrouwelijke iconen, van Miriam Makeba tot Cesária Évora, die hun stem inzetten als bruggenbouwer." (Maxazine; 9/10)
"De Poolse band Amarok werd in 1999 opgericht door gitarist, multi-instrumentalist en zanger Michal Wojtas en gitarist Bartosz Jackowski. In de volgende 25 jaar onderging Amarok de nodige muzikale wendingen. In het begin overheersten de invloeden van onder meer Mike Oldfield (de naam van de band is de titel van een Oldfield-album) en Pink Floyd. De samensmelting van progressieve rock, ambient en ethno is verder doorontwikkeld op “Hope”. Het is tevens het laatste hoofdstuk van een trilogie. Een van de muzikale hoogtepunten is “Insomnia”, waarin angst en depressie de boventoon voeren. Het doet denken aan het vroege werk van Pink Floyd, maar dan met de moderne twist van Amarok. De zang is perfect en het geheel wordt bekroond met een mooie gitaarsolo. Andere topper is “Don't Surrender”, dat het verhaal vertelt van het aangaan van elke uitdaging, ongeacht de obstakels die in de weg staan, met behulp van de metafoor van water dat tegelijkertijd zachtaardig en elementair is en perfect stroomt." (AAFM's Xymphonia)
"The Strumbellas maken precies het soort muziek waar het Nederlandse festivalpubliek wel pap van lust – denk bijvoorbeeld aan Mumford & Sons en het alweer haast vergeten Will & The People – én hebben een grote hit te pakken met Spirits. Deze oorwurm, waarin bandleider Simon Ward de rest van de wereld naar eigen zeggen wil tonen dat hij ontzettend zijn best doet een beter mens te zijn, opent het derde album van de Canadezen en vormt eigenlijk het perfecte visitekaartje. Beetje folk, beetje country, in pakkende liedjes die je na twee keer horen meezingt. Ideale muziek dus voor uitgestrekte festivalweides. Dit betekent echter niet dat je Hope thuis voor je plezier opzet. Dat komt vooral door de extatische voordracht van Ward, die voortdurend suggereert dat er iets heel bijzonders aan de hand is terwijl er in feite een tamelijk ordinaire stamper als Dog of Young & Wild wordt gespeeld. Erg vermoeiend op den duur. (RME)" (Muziekweb)
Manchester Orchestra is een band uit Atlanta die een intense, harde vorm van alt. rock maakt met invloeden uit punk en heavy metal, waarbinnen de intense, emotievolle zang van Andy Hull centraal staat. Het vijfde album "Cope" kreeg een snel vervolg middels dit "Hope". Dit album bevat uitgeklede versies van "Cope"-songs. De band is in Nederland (nog?) nauwelijks bekend en de voorgeschiedenis kennen we niet echt, maar we kunnen ons zo voorstellen dat de songs in deze intieme versies juist veel intenser klinken dan als Hulls zang omhuld wordt met vette gitaarriffs. De akoestische gitaren, piano, soms wat blazers en strijkers en minieme elektronische inkleuringen maken de songs intiem, krachtig en emotierijk.
Live-opnamen met z'n 7-koppige 1993-band, het repertoire omvat een halve eeuw: 'Languta' speelde hij al 1947 in z'n township. Hij grijpt regelmatig terug op z'n in de jaren '60 ingezette fusie van jazz en Afrikaanse muziek.
"With the group’s latest offering, Hope, we find Ribot in the mood to talk. Take, for instance, the opening number, “B-Flat Ontology,” from Hope, Ceramic Dog’s latest recording. It’s a bit of punk-ass, talking blues with lyrics visceral and true questioning the meaning of fame and the fawning over fame. Hope is not a jazz record, other than its anything-goes sensibility, but Ribot has credentials as a guitarist and artist who can morph into any style and still come out sounding only like himself, which is central to the jazz aesthetic. There’s a great deal of anger here, fueled by Ribot’s concerns over COVID, a president he despised, global warming and not being able to see the ones he loved due to the pandemic. It’s a raw, honest album, one most of us can absolutely understand. It’ll make you want to throw a fist in the air and shout, “Hell, yes!”" (DownBeat.com)
"An excellent trombonist who has not received the attention that he is due, Jiggs Whigham is in top form on this 1976 studio session, accompanied by a top-notch band, including keyboardist Rob Franken, multi-reed player Ferdinand Povel, bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen and drummer Grady Tate. Five of the album's eight tracks are originals by the leader, with the haunting ballad "Bodge" and the funky "Owa Tagu Siam (Oh What a Goose I Am)" (in which he plays through a King Multivider) standing out. Franken switches to an electric piano for a dreamy interpretation of the spiritual "Goin' Home." Initially issued by Pausa, this recommended release was finally reissued on CD by the German Mons label nearly two decades after its first appearance." (Allmusic)
EP met 6 songs van Will Oldham en zijn groep, die zich hiervoor Palace Brothers noemden. Voornaamste verschil met de oudere platen is de verbeterde productie en een subtielere vorm van songschrijven. "Hij hopent met de inmiddels tot klassieker verworden song "Agnes, Queen Of Sorrow". De cover van Leonard Cohens "Winter Lady" is hartverscheurend. Het prachtige "CHristmastime In The Mountains" bevat de onsterfelijk mooie zin 'Should I play ball with the dogs, or should I walk away?', hetgeen de outsider die in Will Oldham schuilgaat nog eens extra bevestigt." (Henk Rijkenbarg, Heaven)
LP op CD-R. 2de album, uit 1984, van Brits avant-garde-industrial-act. Kunstmuziek zoals gepropageerd door het roemruchte magazine Vinyl: grimmige klanklandschappen met allerlei dwingende elementaire percussie vervormde scanderende stemmen.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
