"Het Londense viertal begon ooit op een kunstacademie in Edinburgh, kreeg in 2012 met het debuut meteen een Mercury Prize nominatie en liet sindsdien vooral een stortvloed aan ideeën los. Na het kleurrijke "Off Planet" uit 2023 trekt de band zich nu terug op het Duitse platteland. Met Nick McCarthy van Franz Ferdinand achter de knoppen en Polly Ester voor de strijkers maakt Django Django zijn zesde album. Het gaat over verlies, rouw en herinneringen die langzaam vervagen. De titel komt van een internetmythe over een Amerikaans stadje dat nooit op een kaart heeft gestaan, maar waar sommige mensen zweren te hebben gewoond. Dat geeft de plaat een denkbeeldige roadmovie als decor. Je rijdt door een landschap dat je nooit helemaal te pakken krijgt, met folk, blues en psychedelica als wisselende wegwijzers. Het klinkt vaag, maar het werkt verrassend goed. Het is Amerika gezien door Britse ogen, met de raampjes open en de radio een tikje te hard. De elektronica is grotendeels weggehaald. Gitarist Vincent Neff voert met zijn losse fingerpicking de boventoon en soms ontbreekt zelfs elke beat van drummer David Maclean. Daardoor ligt er een warme, wat dromerige deken over de nummers, ergens tussen Junip en The Byrds in. Dat de band zelf zegt terug te gaan naar de basis is deels waar, want de stijlsprongen blijven bestaan. Ze zijn alleen rustiger en minder gehaast." (Maxazine; 8/10)
"With Peter Hammill, you never quite know where the music will take you. The unpredictability carries into "Tears In Time", his first solo album in five years. Consisting of eleven compositions, the album feels like both a reflection on the past and a step into new territory. At times, it recalls the spirit of Hammill’s Charisma years in the 1970s while simultaneously sounding remarkably fresh and deeply personal. There’s a quiet resilience running through these songs that suggests Hammill’s creative spirit remains as fearless as ever. "Tears In Time" is not merely another chapter in his extraordinary catalogue, it’s a thoughtful meditation on memory, loss, endurance, and renewal. More importantly, it reminds us that even after decades of fearless creativity, Peter Hammill continues to challenge both himself and his audience. Few artists remain this uncompromising so deep into their careers, and "Tears In Time" stands as another compelling testament to one of progressive rock’s most distinctive and enduring voices." (Echoes And Dust)
"Sinds artiesten als Harry Styles en Frank Ocean hoog opgeven over de gitaarkunsten van Vini Reilly, die 47 jaar geleden als The Durutti Column zijn eerste album uitbracht op het illustere label Factory, is Reilly weer hip. Zestien jaar na zijn laatste album heeft de Mancunian, samen met zijn vertrouwde metgezellen Bruce Mitchell en Keir Stewart, weer een nieuwe gemaakt, dat tot zijn beste kan worden gerekend. Zijn dromerige gitaarspel met die stekelige hoge noten is op "Renascent" uit duizenden herkenbaar. Net als zijn murmelende stem in twee liedjes. De bijdragen van zangeres Caoilfhionn Rose hadden achterwege mogen blijven. Maar wat knap dat Reilly na al die jaren met dezelfde sound muziek maakt die zo volkomen eigen is en weet te ontroeren alsof het 1980 is." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Met "Role Model Hermit" wordt de beloftevolle, jarenlange aanloop die mary in the junkyard nam nu eindelijk verzilverd. Voor de opnames doken Clari Freeman-Taylor, Saya Barbaglia en David Addison de studio in met producers Oli Bayston (Fat Dog, Olivia Dean) en Ben Baptie (Little Simz, Cage The Elephant). Dat getalenteerde duo slaagde erin om de rauwe, onvoorspelbare live-energie van de Britten in een erg boeiende vorm op plaat te gieten. Als een groep op voorhand al zoveel buzz en hype genereert door jarenlang de ene na de andere ijzersterke single te lossen, kunnen de verwachtingen voor een volwaardige langspeler soms verlammend groot worden. Maar mary in the junkyard toont zich een waar rolmodel door te demonstreren hoe je als rijzende sterren een fenomenaal debuut maakt.Wanneer de laatste, ijzige snaren wegebben, blijft slechts de drang over om als een junkyard-junkie onmiddellijk weer van voor af aan te beginnen. Dit is een wonderschoon, zorgvuldig geconstrueerd debuutalbum dat weigert zich in één keer volledig bloot te geven en daarentegen gestaag groeit met elke nieuwe cyclus. Het uiterst intieme karakter van de muziek laat je afdalen in een eigenzinnige wereld die je het liefst voor jezelf wil houden, alsof je als kluizenaar eenzaam waakt over een kostbare schat die je zopas hebt opgegraven. Met "Role Model Hermit" drukt mary in the junkyard met veel bravoure alvast een stevige stempel op het muziekjaar 2026. " (Dansende Beren, 4,5 uit 5 sterren)
"Jarenlang bracht Shearwater (uit Austin in Texas) albums uit op prominente Amerikaanse indielabels, maar sinds de coronajaren werkt de band van Jonathan Meiburg in eigen beheer, in relatieve luwte.Het nieuwe "The New World" werd via crowdfunding gefinancierd, maar ambitieus is het: het bevat bijdragen van orkesten en instrumentalisten van over de hele wereld. Meiburg, bioloog van beroep, bezocht ondertussen (eind 2025) Antarctica om de wereld onder het gestaag smeltende ijs te verkennen.Typisch Shearwater, dat altijd al werd geïnspireerd door eilanden, oceanen, expedities, flora en fauna – vogels in het bijzonder. Het levert bij Meiburg wetenschappelijke literatuur én prachtige muziek op, verwant aan Mark Hollis’ Talk Talk rond 1990, met Meiburgs even plechtige als emotionele zang als constante.The New World sluit aan bij de ‘Island Arc’-trilogie (2006-2010): weids, gedragen, soms verstild, soms overdonderend, met her en der orkest en houtblazers. Het komt tot ons in songs die tot Meiburgs beste behoren: "Daydream Unbeliever", "The Only Sound I’m Afraid Of" en "You And Your Dog", met Laurie Anderson als betoverende verteller.Aan expliciete waarschuwingen over klimaatverandering en zieltogende ecosystemen doet Meiburg niet. Liever verklankt hij de schoonheid van de planeet, de natuur en het leven hier. Hoezeer dat alles in gevaar is, voel je daarna vanzelf wel." (de Volkskrant, 4 uit 5 sterren)
"On 2023’s covers set "Versions", Catherine Anne Davies honoured formative influences. For her return, she revisits the personal turf of 2021’s "The Art Of Losing", using familial voices – daughter, grandmother – as cues for a bold, impassioned and literate art-rock song cycle about time, change and generations. Dreamy overture "Du Temps Perdu" leads to songs that swagger ("Throw Over Your Man"), bite ("I Had A Baby Not A Lobotomy") and swoon ("Damsels"), with Davies mixing simpatico collaborators (Gwenno, James Dean Bradfield, Eaves Wilder) and Pete Townshend’s vintage synths to full-bodied effect. Alongside Karen Carpenter-ish pleas ("All I Really Want Is Peace") and bruised reveries ("Stop The World"), themes of righteous rage and resilience emerge. While "What You Did" wrestles with pain, the proggy "Hand To The Tide" finds Davies’ voice soaring majestically: a singular artist giving her ambitions free, fervent rein." (Record Collector Music Magazine)
"De geschiedenis van het Canadese Suuns is een waar succesverhaal. De eerste opnames van de band werden gemaakt met Jace Lasek (Besnard Lakes), die het kwartet meteen onderbracht bij het indielabel Secretly Canadian. Deze bracht in 2010 het album "Zeroes QC" uit waarna de groep wereldwijd op de hipste festivals (inclusief Lowlands) debuteerde. Opvolger "Images Du Futur" laat horen dat hun eerste album beslist geen toevalstreffer was. Gejaagd swingende krautrockritmes ontmoeten hierop pulserende elektronica en rauw rafelende gitaarpartijen. Frontman Ben Shemie brengt dit vervolgens bij elkaar met sterke zanglijnen. Moderne artrock is misschien nog de beste omschrijving voor Suuns. Deze indieband gaat voor de verandering eens niet op de retro-tour, maar verbindt moeiteloos het beste uit de rockgeschiedenis met elkaar en filtert daar een eigen geluid uit." (Muziekweb)
"Het kwartet Liima bestaat voor driekwart uit leden van het welbekende Deense Efterklang. Bandlid nummer vier – op dit album – is de Finse drummer Tatu Rönkkö die de band net even steviger neerzet. Deze tweede Liima-plaat werd overigens mede geproduceerd door Grizzly Bears Chris Taylor ... Tussen enkele meer poppy stukken komt Liima met Kirby’s Dream Land weer vervreemdend voor de dag met een stem die vanuit het duister lijkt te komen, ondersteund door een elastieke baslijn. My Mind Is Yours sluit koel en filmisch af. Alhoewel, na elf minuten blijkt er nog een hidden track te zijn. En laat dat nu net een prima en pakkend nummer zijn dat met zijn intrigerende extra vocalen dit sfeerrijke album overtuigend écht afsluit. " (Written In Music; 4,5 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.