“Grote Geelstaart was vanaf dag één ongrijpbaar. Grillige afslagen, bizarre maatsoorten, onverwachte stops en keerpunten: de vijf jonge Zeeuwen bouwden er een eigen muzikale taal mee. Op "Wij Zinken", hun tweede EP, blijkt dat die taal niet meer was dan het vertrekpunt. Waar voorganger "Van Reijnst" nog bestond uit vijf eigenzinnige, maar duidelijk als afzonderlijke tracks te herkennen stukken, groeit de ontregeling op Wij Zinken uit tot volwaardige composities. Gelaagde en doorwrochte stukken waarin ritmes verschuiven, meerdere zangpartijen elkaar afwisselen en gitaren, elektronica en dubbele drums vernuftige dwarsverbanden aangaan. Chaos en compositorische intelligentie vallen samen, soms zelfs zo goed dat je je kan afvragen waar Grote Geelstaart eigenlijk thuishoort: in een gesticht of in het Concertgebouw. "Wij Zinken" is de soundtrack van een absurdistisch totaalspektakel dat nooit is opgevoerd. Luuk Bosma zingt niet, maar draagt voor. Plechtige, ouderwetse proclamaties, met de emotieloze ernst van een staatsbericht. Dat sommige stukken niet te verstaan zijn, maakt de onheilstijding alleen maar dreigender. Want uiteindelijk verkondigt alles hetzelfde: wij zinken. In de apotheose "De Kering", die zich vastzet in je zenuwstelsel, komen alle elementen in een draaikolk samen. "Wij Zinken" is de uitkomst van vijf verbijsterende Zeeuwen die een onmogelijke puzzel hebben gelegd. Hogere wiskunde.” (Oor)
"Sinds artiesten als Harry Styles en Frank Ocean hoog opgeven over de gitaarkunsten van Vini Reilly, die 47 jaar geleden als The Durutti Column zijn eerste album uitbracht op het illustere label Factory, is Reilly weer hip. Zestien jaar na zijn laatste album heeft de Mancunian, samen met zijn vertrouwde metgezellen Bruce Mitchell en Keir Stewart, weer een nieuwe gemaakt, dat tot zijn beste kan worden gerekend. Zijn dromerige gitaarspel met die stekelige hoge noten is op "Renascent" uit duizenden herkenbaar. Net als zijn murmelende stem in twee liedjes. De bijdragen van zangeres Caoilfhionn Rose hadden achterwege mogen blijven. Maar wat knap dat Reilly na al die jaren met dezelfde sound muziek maakt die zo volkomen eigen is en weet te ontroeren alsof het 1980 is." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Alleen de vorm waarin "Freak Out!" in 1966 gepresenteerd werd, was al bijzonder. Een dubbel-lp was toen nog een zeldzaamheid in de popmuziek. Het was extra opmerkelijk omdat dit het debuut was van het relatief obscure gezelschap Frank Zappa And The Mothers Of Invention. Het kwam oorspronkelijk ook nog eens uit via Verve, een platenmaatschappij die in voorgaande decennia vooral naam had gemaakt met keurige jazzplaten. Zappa legde op "Freak Out!" ook meteen al zijn kaarten op tafel. Het debuut bevatte een combinatie van stijlen die ongehoord was in de popmuziek van de jaren 60. Free-jazz, psychedelische rock, blues, klassieke muziek, tape-manipulaties en nog veel meer; niets was het bonte gezelschap te veel. Alles vormde het decor voor de messcherpe, satirische teksten van Zappa. Het was te afwijkend om een groot commercieel succes te worden, maar maar de status van "Freak Out!" als baanbrekend album groeide in de jaren die volgden explosief. Het is dan ook niet vreemd dat het zestigjarige jubileum gevierd wordt met een box die in het verlengde ligt van eerdere Zappa-sets. De hoeveelheid extra's die aan de luxe versies zijn toegevoegd, is overweldigend. Het meest interessant daarvan zijn de live-opnames die in 1966 gemaakt zijn in de Fillmore West in San Francisco. De geluidskwaliteit is naar Zappa-begrippen bescheiden, maar het collectief had tijdens deze vroege optredens een garage-achtige allure waardoor je daar met alle plezier doorheen luistert." (Lust For Life; waardering: 5 uit 5 sterren!)
"Eind vorig jaar verraste het jazzkwintet SML uit Los Angeles met het album "How You Been", waarop live-improvisaties met overdubs en andere technische hulpmiddelen een extra dimensie kregen. Liveoptredens (drie avonden in een club in LA) vormen ook nu weer de basis voor het nieuwe "Spontaneous Music Live", maar dit keer is er aan de twee ruim 24 minuten durende nummers niet gesleuteld. Het polyritmische, hypnotiserende drumwerk van percussionist Booker Stardrum is de basis in beide stukken. Bassist Anna Butterss en saxofonist Josh Johnson (beiden kennen we van de bands van Jeff Parker en Flea) ontvouwen samen fraaie melodische patronen, soms van accenten voorzien door gitarist Gregory Uhlmann. Maar de architect van dit even solide als kleurrijke bouwwerk lijkt Jeremiah Chiu te zijn met zijn modulaire synthesizer. Hij leidt de muzikanten steeds naar nieuwe manieren om jazz met bijvoorbeeld krautrock of afrobeat te combineren." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De geschiedenis van het Canadese Suuns is een waar succesverhaal. De eerste opnames van de band werden gemaakt met Jace Lasek (Besnard Lakes), die het kwartet meteen onderbracht bij het indielabel Secretly Canadian. Deze bracht in 2010 het album "Zeroes QC" uit waarna de groep wereldwijd op de hipste festivals (inclusief Lowlands) debuteerde. Opvolger "Images Du Futur" laat horen dat hun eerste album beslist geen toevalstreffer was. Gejaagd swingende krautrockritmes ontmoeten hierop pulserende elektronica en rauw rafelende gitaarpartijen. Frontman Ben Shemie brengt dit vervolgens bij elkaar met sterke zanglijnen. Moderne artrock is misschien nog de beste omschrijving voor Suuns. Deze indieband gaat voor de verandering eens niet op de retro-tour, maar verbindt moeiteloos het beste uit de rockgeschiedenis met elkaar en filtert daar een eigen geluid uit." (Muziekweb)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
