"Highly revered as a violin pedagogue, Spanish composer Conrado del Campo (1878–1953) certainly brought intricate string knowledge to his writing. Harmonically and motivically, his language is close to Richard Strauss and Wagner – an extremely conservative style for works dating from the middle of the 20th century which are also blighted by somewhat meandering invention. This problem is evident in the first movement of the Eleventh Quartet, where a chirpy opening melody quickly becomes consumed by competing melodic intertwining lines, before the rustic hues of the Scherzo and a lyrical Lentamente slightly change the temperature. Similar features permeate the 12th Quartet. The Allegretto offers some augmented intervals to add greater colour, before an evocative Andante provides a good contrast to the vigorously performed Rondo. Admittedly, Del Campo brings some more imaginative invention to the table, but quickly gets distracted, producing a labyrinth of evolving, rather obvious melodies. The project to revive Del Campo’s works began in 2021, and the Kuss Quartet is the latest group to participate in this evolving series. The accounts come from a concert given at the Fundación Juan March in Madrid and, though there are moments of slightly sour tuning, the performances are enthusiastic and committed, even if they could have benefited from a wider dynamic range." (The Strad)
"Enige jaren geleden kwamen deze dirigent en dit orkest met de veel tam-tam gebrachte eerste uitvoering van ‘de authentieke Mahler', om precies te zijn: van de Negende symfonie, op instrumenten uit Mahlers tijd. Nu waagt Steinaecker zich aan de Vijfde. De grote aandacht bij de Negende voor instrumenten van rond 1900 vond ik begrijpelijk maar ook ondergeschikt, omdat de dirigent de klank dienstbaar weet maken aan een overtuigende interpretatie. Dat doet hij hier ook, maar anders dan bij de Negende, domweg omdat Mahler in de Vijfde anders omgaat met de muzikale bouwstenen. In weinig uitvoeringen hoor ik zo duidelijk als hier dat Mahler tussen zijn Vierde en Vijfde zich uitgebreid verdiepte in muziek van Bach en daarmee het contrapunt. Op papier lijkt de Vijfde een uitermate contrapuntisch werk, maar in de klinkende werkelijkheid horen we bijna altijd een duidelijke hiërarchie tussen de stemmen alsof er sprake is van melodie en begeleiding. Bij Steinaecker zijn de stemmen meer in balans, ik denk mede dankzij het volume van de instrumenten van rond 1900, al blijft de vertrouwde hiërarchie gehandhaafd. Die aanpak overtuigt het meest bij zeer vlotte tempi, met name in de hoekdelen. In het tweede en derde deel verslapte mijn aandacht enigszins, ook omdat de tempi en de klank mij te gewoon klonken. Het Adagietto heeft een prettige lengte (9.05'), maar wordt enigszins spanningsloos door de accenten en stille komma's op gekke momenten. De finale daarentegen bezit voldoende vitaliteit, mede omdat de dirigent deze muziek snapt, los van de instrumenten.De weg in de Vijfde van het funeraire naar het uitbundige krijgt een verfijning waarmee de dirigent aangeeft de oude instrumenten naar zijn hand te kunnen en te willen zetten. Dat Mahlers muziek wint bij die veelzijdigheid, pleit niet tegen de dirigenten maar voor de muziek." (Opus Klassiek)
"Leoš Janácek verzamelde en bestudeerde vanaf de jaren tachtig van de negentiende eeuw honderden Moravische en andere Slavische volksliederen. Een deel daarvan publiceerde hij, vaak voorzien van pianobegeleiding, in bundels die vooral pedagogisch bedoeld waren. Deze volksmuziek beïnvloedde zijn latere composities, onder meer in de manier waarop hij muzikale vormen ontwikkelde uit korte, herhaalde motieven en karakteristieke melodische wendingen. Vítezslava Kaprálová werd in 1915 geboren in Brno, de stad die mede dankzij Janácek was uitgegroeid tot een belangrijk muzikaal centrum. Zij studeerde aan het plaatselijke conservatorium en later bij Vítezslav Novák in Praag. Hoewel haar vader, de componist Václav Kaprál, bij Janácek had gestudeerd, was Kaprálová zelf geen leerling van Janácek en stond zij niet rechtstreeks in diens pedagogische traditie. Haar uit 1936 daterende Strijkkwartet werd op 5 oktober van dat jaar in Brno in première gebracht door het Moravian Quartet, hetzelfde ensemble dat in 1928 ook Janáceks Intieme brieven voor het eerst uitvoerde; zij het toen in een andere bezetting. Kaprálová's Strijkkwartet werd echter pas in 2009 gepubliceerd. Zij componeerde niet alleen, maar schreef ook poëzie en zette teksten van vooraanstaande Tsjechische dichters op muziek. Het programma als geheel schetst zo een rijk muzikaal portret van Midden-Europa in de eerste helft van de twintigste eeuw. Persoonlijke verhalen, culturele tradities en artistieke vernieuwing komen erin samen, zonder dat Kaprálová tot een voetnoot bij Janácek wordt gereduceerd. Het Duitse Signum Quartett staat bekend om zijn levendige en sterke samenspel, expressiviteit en veelzijdigheid. Differentiatie en homogeniteit gaan bij deze vier musici hand in hand. Ze spelen met grote technische beheersing, maar ook met veel gevoel en aandacht voor het detail. Ook de afwisseling tussen krachtige dramatiek en subtiele lyriek maakt hun uitvoeringen tot een pakkende ervaring." (Opus Klassiek)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
