"Enige jaren geleden kwamen deze dirigent en dit orkest met de veel tam-tam gebrachte eerste uitvoering van ‘de authentieke Mahler', om precies te zijn: van de Negende symfonie, op instrumenten uit Mahlers tijd. Nu waagt Steinaecker zich aan de Vijfde. De grote aandacht bij de Negende voor instrumenten van rond 1900 vond ik begrijpelijk maar ook ondergeschikt, omdat de dirigent de klank dienstbaar weet maken aan een overtuigende interpretatie. Dat doet hij hier ook, maar anders dan bij de Negende, domweg omdat Mahler in de Vijfde anders omgaat met de muzikale bouwstenen. In weinig uitvoeringen hoor ik zo duidelijk als hier dat Mahler tussen zijn Vierde en Vijfde zich uitgebreid verdiepte in muziek van Bach en daarmee het contrapunt. Op papier lijkt de Vijfde een uitermate contrapuntisch werk, maar in de klinkende werkelijkheid horen we bijna altijd een duidelijke hiërarchie tussen de stemmen alsof er sprake is van melodie en begeleiding. Bij Steinaecker zijn de stemmen meer in balans, ik denk mede dankzij het volume van de instrumenten van rond 1900, al blijft de vertrouwde hiërarchie gehandhaafd. Die aanpak overtuigt het meest bij zeer vlotte tempi, met name in de hoekdelen. In het tweede en derde deel verslapte mijn aandacht enigszins, ook omdat de tempi en de klank mij te gewoon klonken. Het Adagietto heeft een prettige lengte (9.05'), maar wordt enigszins spanningsloos door de accenten en stille komma's op gekke momenten. De finale daarentegen bezit voldoende vitaliteit, mede omdat de dirigent deze muziek snapt, los van de instrumenten.De weg in de Vijfde van het funeraire naar het uitbundige krijgt een verfijning waarmee de dirigent aangeeft de oude instrumenten naar zijn hand te kunnen en te willen zetten. Dat Mahlers muziek wint bij die veelzijdigheid, pleit niet tegen de dirigenten maar voor de muziek." (Opus Klassiek)
"Dat Pablo Heras-Casado het pad van de eerste versie bewandelt hebben we al eerder mogen ervaren met de verschijning van de Vierde Symfonie. Waarbij - afgezien van de gekozen versie - de keuze voor periode-instrumenten een behoorlijk stempel op het klankbeeld drukt. Interessant is ook om voor de tweede maal wat betreft Bruckner discografisch kennis te maken met deze dirigent. Heras-Casado behoort tot het slag Bruckner-dirigenten die feilloos het voortstuwende proces aanvoelen en daarvoor de vereiste ruimte scheppen. Dat geldt niet alleen voor de thematische uitwerking, maar ook voor het vormgeven van de transities, de spanningsopbouw en - daarmee verband houdend - de opbouw van climaxen. Heras-Casado toont ook in deze Derde symfonie (die alsmaar lijkt uit te dijen) een sterk gevoel voor de grote architectuur van het werk. Er is zijn scherpe oog en oor voor de onderlinge verhoudingen tussen thema en de afgeleiden ervan, de subtiele verbanden tussen de verschillende klankblokken (die bij sommige dirigenten meer monolitisch lijken dan ze in werkelijkheid zijn) en de harmonische onderbouw die mede richting geeft aan het discours. Sterk is ook het "zeit lassen", het geduld en de concentratie die deze uitvoering ook zozeer kenmerkt. Niet in de bijna "kosmische" stijl van Sergiu Celibidache, maar vanuit een dienstbaarheid die weldadig aandoet. Bruckner dirigeren is daarmee uiteindelijk een combinatie van architectuur, klankgevoel, timing en zelfbeheersing. Juist door de eigen wil niet voortdurend op de voorgrond te plaatsen, kan de dirigent de enorme muzikale constructie van Bruckner overtuigend tot klinken brengen. En dat gebeurt hier. In volle orkestrale glorie. Harmonia Mundi zorgde - ik zie het veel te weinig - voor de Nederlandse vertaling van de toelichting van Roman Hinke van de hand van Hanne Pirlet. De opname is een grandioos klankfeest. Top!" (Opus Klassiek)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
