"Er zit ontspanning in de liedjes op het vijfde album van singer-songwriter Aldous Harding: de Nieuw-Zeelandse kruipt langzaam verder uit haar schulp. Folk vermengd met indiepop is en blijft de basis. Vaste producer John Parish (PJ Harvey, This Is The Kit) is weer van de partij, net als multi-instrumentalist H. Hawkline. "I Ate The Most" is de verstilde binnenkomer, waarin Harding onderkoeld zingt, afgewisseld met flarden dwarrelende elektrische gitaar, gedragen door verfijnde synths en een vederlicht orgel die het nummer cachet geven. In "Worms" steelt de lome pedal steel van Joe Harvey-Whyte de show. Venus In The Zinnia eindigt frivool met een heerlijke pianopartij en Polar Bear-drummer Sebastian Rockford geeft schwung aan "If Lady Does It". Het licht melancholieke titelnummer is subtiel maar doeltreffend, met een Franse jaren zestig-sfeer. De zelfverzekerd klinkende, eigengereide Harding weet te verleiden met geraffineerde liedjes waarin vooral onder de oppervlakte een hele wereld schuilgaat." (OOR)
"De afgelopen jaren is er een Nieuw-Zeelandse lichting eigenzinnige talenten opgestaan. Nadia Reid, Marlon Williams en ook Aldous Harding behoren daartoe. Haar tweede plaat "Party" geeft blijk van een stevig zelfbewustzijn. Ook op muzikaal vlak klinkt gegroeid zelfvertrouwen door. In de basis zijn het folknummers, maar de accenten maken het net even anders. Hardings stem kleurt als een kameleon mee met de liedjes: vurig en rauw in "Horizon", diep en gedragen in "What If Birds Aren't Singing They're Screaming" (met pianobegeleiding à la Agnes Obel) en fluisterend jazzy in "I'm So Sorry", ergens tussen Nico en de late Joni Mitchell in. De intensiteit wordt versterkt door een basklarinet en een engelachtig koortje in het titelnummer, en een prachtige, melancholieke saxofoon in het coda van "Imagining My Man". Hardings liedjes zijn kwetsbaar en onverzettelijk tegelijk. Daar heeft producer John Parish (o.a. PJ Harvey) stevig de hand in gehad. Intense, intrigerende plaat." (Mieke Atema, Oor)
Met haar vierde album Warm Chris dompelt de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Aldous Harding haar luisteraars opnieuw onder in bijzonder fraai gearrangeerde nummers waar je net niet helemaal je vinger op kan leggen. Hoewel haar muziek innemend is, nemen haar songs bepaalde wendingen waardoor het altijd weer een verrassing is wat je krijgt te horen. Ze werkte voor de derde keer samen met de van PJ Harvey bekende producer John Parish en laat Warm Chris daarmee in het verlengde van voorganger Designer (2019) klinken. De nadruk ligt wederom op haar zachtaardige pianospel en tokkelende gitaar, waarmee ze je in de houdgreep neemt. Haar stemgeluid neemt ook verschillende vormen aan en zo kronkelt Harding op eigenzinnige wijze door haar songs heen. Warm Chris is zowel betoverend als eigenaardig. Precies zoals je het van Aldous Harding mag verwachten (Muziekweb).|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
