"Hotel, zei u? Een morbide spookhuis is het, oud en zieltogend, vol addergebroed – in dierlijke én menselijke gedaante. ‘Spiders crawling ‘cross the ceiling / Next door there’s voices moaning.’ De songs, die elk symbool staan voor een hotelkamer met daarin een ‘troublesome guest’, staan stijf van de onrust en het ongemak, zowel tekstueel als muzikaal. De wereld is in verval, de mensheid degenereert net zo hard mee en Protomartyr levert de soundtrack. Waarbij het overigens even doorbijten is qua instrumentatie: blazers. In bijna elk nummer. Bij godbetert Protomartyr, het meest stekelige, naargeestige en ontzagwekkende stel postpunkgeweldenaren dat er in de VS rondloopt. Enfin, wie zich er een beetje voor afsluit, hoort in "Hotel Usona" alsnog een plaat zoals er dit jaar geen tweede gemaakt gaat worden. Intens, massief, cynisch, koortsig, venijnig. En tóch wonderschoon. Want toonloos mompelen doet Casey allang niet meer – hij zingt meer dan ooit – en qua muzikale decoratie weet producer Dave Fridmann hand in hand met multi-instrumentalist Greg Ahee de meest imposante geluidskathedralen op te trekken. Dat gaat van een daverende geluidsexplosie op Swans/Birthday Party-niveau (het furieuze "Feed The Sewer") via het bloedspannende sfeerstuk "Lavender-Gospel" tot iets wat drijft op een bijna Philip Glass-achtig minimalthema ("Third Country"). Zeiden we postpunk? Denk daar dan vooral 3.0 achter. Magistraal. Ondanks de toeters." (OOR)
“Protomartyr's debut album takes several Detroit reference points in its stride, it's more than 'a Detroit record': their characters aren't hollow archetypes, but people with ideas, struggles, and stories set to dextrously played speed punk, psych melodies, and gentle fingerpicking. What's refreshing about "No Passion All Technique" is its lack of immediate sonic reference points. There are loose ones - vocals like Nick Cave, punk guitars - but this is a record in its own universe. There's jittery instrumentals, cynicism, and paranoia, sure, but you can't define it by those things. There's also heartwrenching loss and awesome guitar solos. And there's a humanness and empathy to this material that's increasingly rare in rock songs. "No Passion All Technique" is an impressive showing of sonic, lyrical, and emotional range, and it all falls under a cohesive banner.” (Pitchfork)
"De titel "Formal Growth In The Desert" staat voor de afgestorven onvruchtbare woestijnvlakte. De fase van na het verval, leven in het niets. De mensheid is een stuurloze mierenkolonie, zonder een daadkrachtige regerende koningin. Levenloze zielen in spookstad Detroit City. Het monddode geweten, Joe Casey is een spreekbuis die deze nietszeggendheid snoeihard verwoordt. "Formal Growth In The Desert" gaat van de onverwachte wendingen uit. De destructieve kracht laat zijn sporen achter. Hoe we de rotzooi overleven is niet langer meer de vraag. Die puinhoop vormt de nieuwe uitzichtloze bestaansbodem. Zonder muziek is er tijdens de pandemie geen bestaansrecht, de dood wacht zijn moment af om Protomartyr definitief op te eisen. De stroperige baspartijen van Scott Davidson vervangen de loslatende lijmresten uit het verleden door een nieuw laagje troost." (Written in Music; 4.5 uit 5 sterren)
Volgens De Volkskrants Gijsbert Kamer hoort deze plaat tot de beste albums die in 2014 zijn uitgekomen: "Spannende gitaarrock met veel invloeden uit de jaren tachtig, van Joy Division tot The Fall. Protomartyr is toch geen kopiistenband, want klinkt fris en gedreven." Kickingthehabit schreef eerder al: "Is de erfenis van Engelse postpunk-iconen als Wire of The Fall nog niet genoeg uitgemolken? Oh nee, niet als je Protomartyr uit Detroit neemt, dat een dosis agressieve motor city-olie uit een oude jerrycan van hun legendarische stadsgenoten The Stooges aan die sound toevoegt. Hun tweede album "Under Color Of Official Right" bevat veel venijnig uithalende postpunk met een gevaarlijk randje. Niet voor niets zijn er songtitels als Violent en Scum, Rise!, maar ook zijn er zat onder het gruis verstopte mooie melodieën te vinden."
"Ultimate Success Today, het vijfde plaatwerk van dit onheilspellende Protomartyr. Met hun derde album The Agent Intellect lieten ze Written in Music al verschrikt maar voldaan kennis maken met hun ruwe variant op de postpunk. Zeker nu Joe Casey het gevecht met de niet af te remmen ouderdom aangaat, en hier zelfs bijna aan ten onder dreigt te gaan. Want zo staat hij op dit moment in het leven, met een in verval rakend lichaam wat zich vervreemd van zijn ik persoon, en het gestreden lege omhulsel verlammend achter laat. Het burn-out gevoel van een veertiger, die de balans van zijn bestaan opmaakt. Dat beklemmende uit zich in stress gerelativeerde fysieke kwalen met een psychische grondslag, versterkt door een realistisch onzeker toekomstbeeld. Ondanks dat Joe Casey oververmoeid de pessimistische woorden eruit perst, is Ultimate Success Today een verademing om naar te luisteren. De pijn van het uitkermende Ultimate Success Today laat onuitwisbare sporen achter." (Written In Music)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
