""Ride Lonesome", het vijftiende album van Beck, is een van zijn allermooiste en een voltooiing van wat hij zelf een trilogie van treurnis noemt. Vanaf de akoestische en pedalsteelgitaren in het melancholieke, gedragen titelnummer waarmee het album opent, zuigt Beck je een universum binnen dat we kennen van zijn even zwaarmoedig getoonzette voornoemde albums. Al het postmodernisme is op "Ride Lonesome" verdwenen. Alle liedjes zijn traag van tempo, droevig van toon, maar zeer intens van sfeer. Zijn vader Dave Campbell tekende weer voor de werkelijk bloedstollende strijkersarrangementen en Beck zingt beter dan ooit tevoren. Dit is echt zo’n album dat volledig op zichzelf staat. Beck neemt je mee in zijn malheur met muziek die soms raakt aan de intensiteit van het werk van Nick Drake en die uiteindelijk vooral troost biedt. Prachtig toch, dat Beck na een reeks weinig beklijvende albums nu zulke verpletterend mooie liedjes heeft kunnen maken." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren)
"(...)A modest eight song, 30 minute collection of covers. We say "collection" advisedly because a few of these versions – the Korgis' title track dates from the 2004 soundtrack to "Eternal Sunshine Of The Spotless Mind", "Ramona" from "Scott Pilgrim Vs The World" soundtrack –have previously been knocking around. And others invite comparisons they can't win. But there is such a relaxed quality that even "Can't Help Falling In Love" (Elvis Presley), the doo-wop "I Only Have Eyes for You" nudging towards the Beach Boys in slo-mo, and even Lennon's "Love" (pushed more assertively than the original) are quietly persuasive in their own way. Hank Williams' "Your Cheatin' Heart" – such a classic – doesn't quite have the gravitas or hurt it requires but right at the end is a salute to the late Daniel Johnston in a sensitive and acoustic treatment of his beautiful "True Love Will Find You In The End." So not an important Beck album, something of a placeholder it would seem." (Elsewhere)
"Met zijn bescheiden singer-songwriterplaat "Morning Phase" won jarennegentigfenomeen Beck Hansen (1970) in 2015 de Grammy Ward en troefde daarmee de commerciële pop van nu af. Net zoals vroeger komt hij na een introvert album met een eclectische popplaat. Hij maakte 'm met Greg Kurstin (Adele, Sia, "Concrete And Gold" van Foo Fighters), waarschijnlijk de meest gewilde producer van het moment. Het lijkt erop dat Beck met Kurstin - ze speelden samen bijna alles is - een echte 'nu-pop'-plaat wilde maken. "Colors" bevat voornamelijk elektronisch vormgegeven, uptempo popsongs met pompende dansritmes die muzikaal soms wel aan Sia doen denken. 'Feelgood' en zomers, maar ook pompeus en stampvol geproduceerd, waardoor de songs soms aan kracht verliezen. Het al 2 jaar oude "Dreams" is een voltreffer, net als het funky "No Distraction" en het Beatlesque "Dear Life", met een aanstekelijk "Lady Madonna"-pianomotief. Maar bijna elke track wil een hit zijn, wat de plaat vermoeiend voor de oren maakt." (John Denekamp, Oor)
In aanleg folky, ingetogen, haast lethargische liedjes, die door Radiohead-producer Nigel Godrich met een klankenpalet zijn aangekleed dat daar behoorlijk mee contrasteert, tot aan complete bombastische strijkorkesten aan toe. (naar Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
